Met mijn hoofd in de wolken, wacht ik tot de metro arriveert.
Ik voel mijn handen verkrampen door de kou en begin langzamerhand mijn geduld te verliezen. Om het enigszins warm te krijgen, vertrek ik in gedachten naar een warm en tropisch eiland. Mijn voeten bevinden zich in het warme en helderblauwe water.
Ik kijk omlaag en geniet van het kleurrijke schouwspel dat zich in het water afspeelt.
Om mijn voeten heen zwemmen kleine en kleurrijke visjes in het rond. Ik kijk uit op het witte strand en de wuivende palmbomen, die voor een heerlijk briesje zorgen. Langzaam loop ik uit het water en ga ik languit op het strand liggen om van de warme zonnestralen te genieten. Ik sluit mijn ogen en beweeg mijn vingers door het witte zand. De piepkleine zandkorrels voel ik zachtjes over mijn huid glijden. Ik voel mijn handen geleidelijk ontdooien. Plotseling wordt mijn hemelse rust verstoord. Mijn handen voelen spontaan weer koud. Voorzichtig open ik mijn ogen en zie twee oudere dames die naast me zijn komen staan. De dames zien er nogal onverzorgd en onrustig uit. Ze praten aan één stuk door en springen van de hak op de tak. Het gesprek gaat onder andere over een kapotte heup, een irritante telefoon, een zuster die vloekt en over een zakdoek die in de zak is verpulverd. De dames maken verder een verwarde indruk. De iets gezette en fysiek actieve dame loopt druk heen en weer en trekt veel aandacht. De wat kortere dame lijkt in de zestig te zijn, maar is nog erg lenig voor iemand van haar leeftijd. Uit het niets doet ze haar linkerbeen schuin omhoog -iets wat lijkt op een Pilates of Kung Fu oefening- en demonstreert ze haar goede heup. “Kijk, als ik zo doe, doet het minder pijn. Deze kant van mijn heup, geen probleem. Het is de andere kant die niet klopt,” zegt ze met een ernstige blik. “Ja, ik zie het,” zegt haar vriendin en knikt bevestigend. “Je moet naar de dokter, dat is geen doorliggen meer hoor,” zegt ze op een bezorgde toon. De vreemde vrouw roept een gevoel van medelijden bij me op. Ik probeer me voor te stellen hoe haar leven eruit zou zien. Zou ze dakloos zijn? Zou ze wel een inkomen hebben? Haar kleding ziet er nogal armoedig uit. Ook ziet ze er nogal magertjes uit. Zou ze heel erg ziek zijn, drugsverslaafde of alcoholist? Zou ze kinderen hebben en kleinkinderen? Hoe zou het voor hen zijn om hun moeder en/of oma in deze staat te zien? Allerlei vragen komen in me op. Op dat moment arriveert de metro. De dames moeten dezelfde metro hebben. Nieuwsgierig als ik ben, ga ik vlak naast de twee dames zitten. In de hoop antwoorden op mijn vragen te krijgen, probeer ik de rest van het gesprek te volgen. Wat volgt is een chaotisch, maar gezellig gesprek. Halte Wibautstraat, wordt er omgeroepen. Ik heb mijn bestemming bereikt. Als ik de metro verlaat, blijven mijn vragen helaas onbeantwoord. Maar of dat nou erg jammer is? Er zijn soms van die mensen die het reizen in de kou een stuk draaglijker maken. Mensen die je met je meeneemt naar je eigen fantasiewereld. Mensen die je intrigeren, inspireren en soms ook een beetje confronteren. Mensen die je de kou laten vergeten en jouw hart verwarmen wanneer je het koud hebt.

Fluistervinkje ©