Ze vragen me
wanneer ik eindelijk ‘daar’ ben.
Of ik al succesvol ben.
Wat ik ‘ben’ en of ik al ‘iets’ ben.

Maar ze vergeten
dat ik nergens anders hoef te zijn.
Ze weten niet
dat ik al daar ben
waar ik hoor te zijn.
Ik ben hier.
Nu.
Wakker.

Ze vergeten,
dat ik al waardevol ben.
Goed genoeg.
Compleet.

Ik hoef niks te ‘worden’.
Ze vergeten dat ik al mens ben.
Uniek gevormd en perfect geschapen.

Hoe lang blijft men nog slapen?
Zien ze dan niet
wat voor zonde het is,
dat de sluiers voor hun ogen,
alle kostbare parels en kristallen verhullen?

Ik zou willen
dat ik ze wakker kon schudden.
Hun sluiers van onwetendheid wegnemen,
om het verborgen rijkdom,
dat binnen handbereik ligt,
aan hen te onthullen.

Ik zou een tipje van de sluier oplichten.
Opdat het hen uit de duisternis haalt. En de schittering van de schatten hun wereld zal verlichten.

Of zouden ze te lang
in het donker hebben gezeten?
Zou het felle licht hen misschien verblinden?

Ze vragen me wat ik wil worden.
En ik vraag hen:

Mag ik ook mezelf zijn?

Liefs,

Fluistervinkje 🖤

• WordPress