Er komt een DM binnen op Instagram. “Ik zie in mijn agenda dat wij morgen een date hebben,” lees ik. Das waar ook! Morgen ontmoet ik een inspirerende dame met wie ik een gemeenschappelijke passie deel. Coaching en bewust ZIJN! Ik volg haar sinds kort op Instagram en zodoende hebben we een spontane date gepland om elkaar te ontmoeten. We zijn nieuwsgierig naar elkaar en naar onze passies en geloven beiden in verbinding en het empoweren van mensen. Elkaar vooruit helpen. Haar missie is om het vuur dat van nature in ons aanwezig is bij vrouwen weer aan te wakkeren. Ze heeft als doel om ze vanuit vrijheid (denken en doen) en passie (bruisende energie) te laten sprankelen en flow te laten ervaren in hun leven. Moeiteloos in groei, zowel haar motto, als de naam van haar onderneming. Kortom, dames een liefdevolle schop onder hun derrière geven, concludeer ik.

De volgende ochtend sta ik nietsvermoedend op, niet wetend wat de impact van deze ontmoeting zal zijn en wat zich in de loop van de dag verder zal ontvouwen. Ik voel al wel wat kriebels, maar verder zijn deze volkomen onschuldig. Het zijn positieve kriebels die voelen alsof er een beestje in je buik ontwaakt en nieuwsgierig is naar wat zal volgen. Als ik de auto in stap, realiseer ik me wat een ravage de storm vannacht heeft aangericht. De planten in onze tuin zijn knock out geslagen en liggen er verslagen bij. De stoelen hebben een stoelendans gedaan. De glazen vaas die op tafel stond ligt in duizend stukjes op de grond en de barbecue is haar regenjas verloren. Dat moet maar even wachten. Als ik de rotonde nader voordat ik de snelweg op rijd, voel ik mijn banden hun grip verliezen en maakt mijn auto een uitschieter. De weg is nat en ik kom net iets te hard aan. Met gierende banden, herwin ik op tijd de controle over het stuur. Mijn reflexen zijn gelukkig altijd al goed geweest. Ik was niet voor niets een favoriet teamlid bij het samenstellen van sportteams op de middelbare school of in de buurt, waarbij mijn ooghandcoördinatie ons vaak naar de overwinning bracht. Maar hey, we deden het wel samen als team (knipoog). Met het hart nog kloppend in mijn keel hervat ik mijn reis.

Als ik bij het café aan kom, zie ik haar al bij het raam zitten. We hebben al gauw een bijzondere klik. Iets met op dezelfde frequentie zitten, woorden waar Naima stiekem eigenlijk niks van moet hebben en lichtelijk allergisch voor is. Ze hanteert naar eigen zeggen zelf een no-nonsense aanpak en houdt het graag simpel. Woorden hebben een bepaalde energie en moet je volgens haar zorgvuldig uitkiezen. Want anders houd je bepaalde energieën in leven en bepaalde denk- en gedragspatronen onnodig in stand. Ik vind haar nuchtere kijk op het leven heerlijk en erg verfrissend.

Als we de menukaart bekijken, besluiten we te kiezen voor een ontbijt voor 2 personen. Echter, vragen we ons af wat oeuf ‘en cocotte’ inhoudt. Het sjieke woord oeuf komt me bekend voor, dat is ei in het Frans. Dus we raadplegen ome Google voor het woordje cocotte en komen uit op afbeeldingen van een (snelkook)pan. Maar natuurlijk, daar komt het Marokkaanse woord voor snelkookpan, namelijk Cocout (spreek uit: koekoet), vandaan. Dat worden 2 gekookte eitjes, is onze conclusie. We krijgen de optie om de ham met zalm te vervangen om ons ontbijt halal te maken en wachten geduldig op onze gekookte eitjes en zalm. Bij aankomst van ons ontbijt zien we dat zowel de zalm als de gekookte eitjes ontbreken. We krijgen een look-a-like tajine van aardewerk met roerei in tomatensaus, ui en paprika. Ik vermoed zelf dat de zalm de grote verrassing is en onderin de tajine ligt. Bij navraag leren we dat de zalm inderdaad onder de oppervlakte ligt. Waar de zalm van nature vertoeft. Tja, smaken verschillen. We gieren van het lachen om onze verkeerde interpretatie van de Franse omschrijving en proeven braaf de westerse variant van de Marokkaanse charmilla met ei. Naima zelf lijkt ervan te smullen. Geef mij maar een gekookt eitje. Dat kan haast niet mis gaan.

Langzaamaan merken we dat we in onze eigen bubbel zitten, waarin een bruisende energie vrij komt en er een heerlijke flow ontstaat. We delen allerlei wijsheden met elkaar en verliezen alle besef van tijd en omgeving. Totdat onze bubbel wordt lek geprikt door een opvallend duo vlak naast ons. Een moeder die nogal gestresst en gejaagd overkomt, neemt samen met haar peuterdochter plaats en kijkt wat nerveus om zich heen. Ze hebben een klein onderonsje. De moeder is wat rood aangeslagen en voelt zich zichtbaar ongemakkelijk omdat haar dochtertje begint te krijsen. We komen even uit onze bubbel en kijken met verbazing naar het tafereel naast ons. Zoals verwacht als je kind een driftbui heeft in het openbaar, kijkt ze beschaamd om zich heen en pakt ze gehaast haar spullen en die van haar peuterpuber en verlaat ze het café lichtelijk geïrriteerd, echter met een pokerface. Haar dochter huilt wanhopig en wil absoluut niet weg. Terwijl ze met slepende voeten en volledig overstuur haar moeder volgt naar buiten, blijft haar moeder haar stoïcijns negeren en kijkt ze af en toe over haar schouder om te zien of ze haar nog volgt. Ze toont geen emotie en troost haar dochter ook niet. Het doet ons beiden pijn om dat arme kind zo overstuur te zien. Als ze de zijdeur passeren, rent de dochter wanhopig toch weer naar binnen in een poging om haar moeder over te halen. Haar moeder volgt haar, maar maakt een omweg via de straat naar de hoofdingang om haar tegemoet te lopen. Het meisje raakt haar moeder kwijt, is zichtbaar in paniek en doodsbang. Ze wordt bij de hand genomen door een klant die haar probeert te kalmeren, waarna hij haar overhandigt aan haar moeder. Met de hand voor haar mond reageert de moeder geschokt op wat ze ziet. Het meisje is zo overstuur en angstig dat ze in haar broek heeft geplast. Een vreselijk aangezicht, maar ergens wel te verwachten. Een natuurlijke stressreactie bij jonge kinderen. En wij? Wij zijn nog steeds in shock en zwijgen.

Naima en ik kijken elkaar aan en denken en zeggen haast hetzelfde: “gebeurt dit nu echt?” Naima merkt op: “dit is bizar genoeg het schoolvoorbeeld van de thema’s die we zojuist hebben besproken.” Van het belang van een pedagogisch verantwoorde opvoeding tot het onderzoeken van trauma’s opgelopen op jonge leeftijd, die vaak de oorzaak lijken te zijn van belemmerende patronen in het leven van volwassenen. Alles lijkt ineens live de revue te passeren. Alsof we toeschouwers zijn die midden in een filmscéne terecht zijn gekomen. Je zou zomaar denken dat het uitstekende acteurs zijn en dat Naima ze heeft ingehuurd om haar pleidooi, met succes trouwens, extra kracht te geven! Ik krijg zowaar een Real Life sessie cadeau. Over toewijding en passie voor haar vak gesproken, die Naima maakt er wel werk van! Voor even denk ik wellicht in een aflevering van het televisie programma Hufterproef te zijn beland. Wanneer komt de cameraploeg tevoorschijn? Hadden we moeten ingrijpen? Iets moeten zeggen? En wat zeg je dan eigenlijk? Maakt dit ons nu zogenoemde ‘hufters’ die het maar lieten gebeuren en niet betrokken zijn bij onze medemens? Wanneer geef je nou ongevraagd opvoedadvies aan een wildvreemde of je mening over iets wat je niet langer kunt aanzien? En had het überhaupt wat uitgemaakt?

Alsof het nog niet gekker kan, loopt een jonge blonde dame in de 20 binnen en gaat ze op dezelfde plek zitten als de moeder. Onze ogen vallen direct op wat ze in haar handen draagt. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, loopt ze nonchalant het café binnen met een 5 liter fles met koudgeperste olijfolie. Die herkennen wij als Marokkaanse liefhebbers van vers geperste Zit Zitoen natuurlijk als geen ander. Deze kregen we er met de paplepel ingegoten. Letterlijk en figuurlijk. En alsnog spreek ik toch mijn twijfels uit. Zou ze misschien zonder benzine zitten en benzine gescoord hebben? En houdt ze nu koffiepauze om even bij te komen voordat ze haar tank weer bijvult? Of is dat haar handelswaar en is dat haar klant die nu het café binnen loopt en tegenover haar plaatsneemt? Het complete plaatje is verrassend en hilarisch tegelijk. En laat ik vooral niet vergeten hoe de serveersters met hun hoofd in de wolken lijken te zitten. We vragen meermaals om 2 glaasjes water. Meerdere verzoeken later, elk bij een andere serveerster, ondertussen zo goed als uitgedroogd en bijna hallucinerend, arriveren de glaasjes water, maar loopt ze ons straal voorbij op zoek naar degene die erom vroeg. Het zal vast aan de magische bubbel liggen waar we ons in bevinden. Ons ‘energetisch’ schild maakt ons vast onzichtbaar. Ik vermoed dat de wervelwind die peuterpuber mama veroorzaakte er iets mee te maken heeft. Zoiets moet je ergens toch nog even verwerken, dat snappen we dan ook volkomen, dat je daarna niet meer zo scherp bent. We wanen ons even onzichtbaar en het voelt alsof we in de Sahara zitten, of is dat de droge keel die ons dat gevoel geeft en de fata morgana die we in de verte al zien? De zit zitoen in de 5 liter fles is in ieder geval jaloersmakend en zorgt voor heimwee naar Marokko en maakt het er voor ons ook niet beter op.

Misschien kunnen we maar beter weer in onze magische bubbel kruipen en net zo goed van de zonsondergang in de Sahara genieten. Nu we er dan toch zijn…